Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2011

όλα έχουν ένα τίμημα


Αυτό που πάντα με πονούσε είναι η αγκαλιά που δεν είχα.
Εκείνη, ξέρεις, που σε κάνει να νιώθεις "σπίτι"
Αυτό το χέρι που δεν υπάρχει για να αγγίξει το δικό μου.
Είναι τότε που αναγκάζομαι να σφίξω εγώ το χέρι μου.
Και αυτό είναι πια μια γροθιά... που θα ζηλεύει πάντα τα χάδια.


Μπάμπη, που πήγαν εκείνα τα φιλαράκια που ξενυχτούσαν μιλώντας ώρες στην παραλία?
Είχαν κάτι να πουν... και είχαν ακόμη όνειρα και ελπίδες
Τώρα τους έμεινε η ελευθερία τους.


2 σχόλια:

  1. καλησπέρα
    είχα βγει μια βόλτα σήμερα στο Θησείο
    ... αυτό ζήλεψα

    ΑπάντησηΔιαγραφή