Αστερόσκονη

Υπήρχαν εκατομμύρια αστέρια στον ουρανό, αστέρια άσπρα, ασημένια, πράσινα, χρυσαφένια, κόκκινα, γαλάζια.

Μια μέρα πλησίασαν τον Θεό και του είπανε:

«Κύριε, θα θέλαμε να ζήσουμε στην γη ανάμεσα στους ανθρώπους».

«Εντάξει λοιπόν», τους απάντησε ο Θεός, «θα σας στείλω και μάλιστα θα σας κάνω και τόσο μικρά, όπως σας βλέπουν οι άνθρωποι από την γη».

Λέγεται ότι εκείνη τη νύχτα υπήρξε το πιο μαγικό θέαμα μια υπέροχη βροχή αστεριών πλημμύρισε τον ουρανό… άλλα αστέρια έπεσαν πάνω σε καμπαναριά, άλλα πήγανε να παίξουν και να τρέξουν με τις πυγολαμπίδες, άλλα ανακατεύτηκαν με τα παιχνίδια των παιδιών και η γη έγινε θαυμαστά όμορφη και λαμπερή.

Μετά από κάμποσο καιρό όμως, τα αστέρια αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τους ανθρώπους και να γυρίσουν στον ουρανό, αφήνοντας την γη σκοτεινή και λυπημένη.

«Γιατί γυρίσατε?» ρώτησε ο Θεός όταν τα είδε πίσω.

«Κύριε δεν γινότανε να παραμείνουμε στην γη. Εκεί κάτω υπάρχει μεγάλη μιζέρια, βιαιότητα, πολύ κακία και πάρα πολύ αδικία».

«Πράγματι, η θέση σας είναι εδώ στον ουρανό. Η γη είναι ο τόπος για ότι είναι εφήμερο, για ότι περνάει και φεύγει , για ότι πεθαίνει… τίποτα δεν είναι τέλειο εκεί κάτω. Αντίθετα στον ουρανό όλα είναι τέλεια, αιώνια, αμετάβλητα και τίποτα δεν τελειώνει ποτέ», είπε ο Θεός.

Κοιτώντας τα όμως παρατήρησε ότι έλειπε ένα αστέρι.

«Που είναι», ρώτησε, «μήπως χάθηκε στον δρόμο?»

«Όχι Κύριε. Ένα από εμάς διάλεξε να μείνει ανάμεσα στους ανθρώπους. Ανακάλυψε ότι η θέση του ήταν ακριβώς εκεί που υπάρχει η ατέλεια, όπου υπάρχουν τα όρια, όπου τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπου υπάρχει κόπος και πόνος».

«Και ποιο άστρο είναι αυτό?» ρώτησε ο Θεός , και του απάντησαν ότι

είναι η Ελπίδα .

Αλλά όταν κοίταξαν κάτω είδαν πως η Ελπίδα δεν ήταν μόνη της.

Η γη είχε ξανά φωτιστεί γιατί υπήρχε το αστέρι αυτό μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου.

Μια μέρα, ένας τυφλός ζητιάνευε στο πεζοδρόμιο,

με ένα καπέλο στα πόδια και με ένα χαρτόνι που έγραφε:

"Είμαι τυφλός, παρακαλώ βοηθήστε με" .

Ένας περαστικός σταμάτησε μπροστά του,

παρατήρησε το καπέλο του τυφλού και είδε

ότι ήταν σχεδόν άδειο,

δεν είχε παρά μόνο ελάχιστα λεπτά.

Γονάτισε,

του άφησε κάποια κέρματα και μετά,

χωρίς να ρωτήσει τίποτα

πήρε το χαρτόνι, το γύρισε ανάποδα

και έγραψε μια άλλη φράση.

Το απόγευμα ξαναπερνώντας

μπροστά από τον ζητιάνο

πρόσεξε ότι το καπέλο του ήταν

γεμάτο με λεφτά.

Ο τυφλός αναγνωρίζοντας το βήμα του περαστικού

τον ρώτησε τι του έγραψε στο χαρτόνι.

"Τίποτα που να μην είναι αλήθεια,

ξαναέγραψα το ίδιο με σένα,

απλά με διαφορετικό τρόπο",

αποκρίθηκε ο άντρας χαμογελώντας

και απομακρύνθηκε χωρίς να του αποκαλύψει

τα λόγια που άλλαξαν το μήνυμά του.

Έτσι και ο τυφλός δεν έμαθε πως

στο χαρτόνι του έλεγε:

" Σήμερα είναι άνοιξη... και εγώ δεν μπορώ να την δω".

ΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

Οι μάρτυρες της ζωής μου
Χάνονται ένας - ένας.
Για τόσα ασήμαντα
ή και σπουδαία που έζησα
μένω μονάχα εγώ να μαρτυρήσω
και τώρα ποιος να με πιστέψει
πως λέω την αλήθεια.
Έτσι μπορώ να μπω
μες το παιχνίδι των κατασκευών
για δύσπιστους και για εύπιστους μαζί
ν' αλλάζω κατ' αρέσκειαν τα πράγματα
κάποτε, με λίγη φαντασία,
απλώς να τα επινοώ
μα τελικά εγκαταλείπω την προσπάθεια
οι καταθέσεις μένουν ίδιες.
Πίσω από την πλάτη μου
στέκεται ακοίμητος και μ'ελέγχει
των πρώτων μου χρόνων ο εαυτός.

Τίτος Πατρίκιος

Ώρα δύο περασμένη.
Νύχτα μουντή και βροχερή
νύχτα συννεφιασμένη.
Φωνές από τα διπλανά μπαράκια.
Και ο Σκυλόσοφος γδαρμένος
- σχεδόν αμίλητος -
τρελομουρμούριζε:
"Μια ανατριχίλα με διαπέρασε"!
Κι από το κορμί μου περνάνε
βαπόρια οι σκέψεις,
οι εκτιμήσεις των ανθρώπων.
Θέλει η δοκιμασία Αρετή!
Να είσαι μόνος στους πολλούς
μα να το αισθάνεσαι!
Να μην ξεχνιέσαι!
Και η αγάπη
από την στάχτη ξεπετάγεται
και από την βρόμα κλέβει!

Ν. Νεάρχου

Για την αξία της απόστασης

Ενώθηκαν πολύ σφιχτά
αυτό που λέμε "κουμπώθηκαν"

Σαν δυο ποτήρια γυάλινα
που τα 'χεις βάλει το 'να μέσα στ' άλλο
να στραγγίσουν.

Πας να τα ξεχωρίσεις, σπάζουνε.
Τ' αφήνεις έτσι, στέκονται χωρίς προορισμό.

Γ. Θεοτόκης

ΕΝΑΣ ΛΥΚΟΣ ΑΙΣΘΗΜΑΤΙΑΣ

Διψάω γι' αγάπη, πεινάω γι' αγάπη, πονάω γι' αγάπη
Ουρλιάζω γι' αγάπη
πεθαίνω γι' αγάπη αλλά
Είμαι ο λύκος, ο κακός λύκος και δε γίνεται
Δεν είναι δυνατό τέτοια αισθήματα να έχω
Γιατί αν το μάθουνε τα πρόβατα
Θα πέσουνε να με σπαράξουν

Αργ. Χιόνης