Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2009

Γράμματα που δε γράφτηκαν ποτέ της Έμμας Κ., 75 χρόνων




Κάπου - κάπου πηγαίνω μόνη βόλτα στο Μοναστηράκι με προορισμό ένα μικρό βιβλιοπωλείο. Έχει μεταχειρισμένα βιβλία και το καλό ότι δεν έρχεται κάποιος να σε "βοηθήσει" στο ψάξιμο.
Προσωπικά λατρεύω να χάνομαι ώρες σε τέτοιους κόσμους και αγοράζω βιβλία που θα με αγγίξει πρώτα απ' όλα ο τίτλος τους. Ένα από αυτά είναι και Τα Γράμματα Που Δε Γράφτηκαν Ποτέ της Κριστίνε Νέστλινγκερ . Αξίζει να τα ανακαλύψουν κι άλλοι εκτός από εμένα.


(Ι)

Αγαπημένοι μου απόγονοι,

Κάθε φορά που κάποιος μεγάλος στην ηλικία διάσημος άνθρωπος δίνει συνέντευξη, έρχεται αργά ή γρήγορα η στιγμή που ο δημοσιογράφος του κάνει την εξής ερώτηση: "Αν μπορούσατε να ξαναζήσετε την ζωή σας από την αρχή, θ' αλλάζατε τίποτα ή θα προτιμούσατε να τα ξαναζήσετε όλα, όπως ακριβώς και την πρώτη φορά;"
Και τις περισσότερες φορές οι γέροι και διάσημοι άνθρωποι απαντούν με όρθιο το κεφάλι τους ότι αν μπορούσαν να ξαναζήσουν την ζωή τους από την αρχή, ε, τότε θα ήθελαν να τα ξαναζήσουν όλα ακριβώς ίδια!
Εμένα φυσικά δεν με ρωτάει κανένας δημοσιογράφος, γιατί, παρόλο που είμαι γριά, δεν είμαι διάσημη.
Ωστόσο, σκέφτηκα αυτή την ερώτηση και την απάντηση που θα μπορούσα να δώσω: Λοιπόν, για να είμαι ειλικρινής, εγώ θ' άλλαζα ένα σωρό πράγματα, κι αν μπορούσα να ξαναζήσω την ζωή μου από την αρχή, θα προσπαθούσα τουλάχιστον ν' αποφύγω τα λάθη που έκανα την πρώτη φορά.
Προσπάθησα λοιπόν να βρω ποια είναι αυτά τα λάθη που έκανα στη ζωή μου.
Τα λάθη, είπα στον εαυτό μου, τα καταλαβαίνει κανείς από τις δυσάρεστες συνέπειες που έχουν! Ποια από τις πράξεις μου, λοιπόν, είχε δυσάρεστες συνέπειες για την ζωή μου;
Αγαπημένοι μου απόγονοι, δεν διστάζω να σας εξομολογηθώ ότι βρήκα ένα σωρό τέτοια λάθη. Και σας λέω, ότι αν μπορούσα να ξαναρχίσω από την αρχή, θα άλλαζα πολλά πράγματα στην ζωή μου.
Απ' έξω θ' άφηνα αυτή τη φορά τους πολέμους νούμερο ένα και δύο. Θ' άφηνα τον πληθωρισμό και την ανεργία και την γραφειοκρατία. Την παλινόρθωση μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο θα την σχεδίαζα εντελώς διαφορετικά και την ομάδα, όπου δούλευα την εποχή εκείνη, θα την καταργούσα τελείως. Θ' άλλαζα επίσης τους νόμους για τα ενοικιαστήρια και για τις συντάξεις... και...και... και...
Γελάτε, αγαπημένοι μου απόγονοι!Νομίζετε ότι δεν θα μπορούσα να τα κατορθώσω όλα αυτά! Κι έχετε σίγουρα δίκιο. Τότε όμως θα πρέπει να καταλήξω στο συμπέρασμα ότι σ' όλη μου τη ζωή δεν μπόρεσα έτσι κι αλλιώς να κατορθώσω κάτι "αποφασιστικό και ουσιώδες". Δεν έκανα ποτέ κάτι σημαντικό εγώ η ίδια.
Αντίθετα οι καταστάσεις με έκαναν ότι ήθελαν.
Όσο περισσότερο γερνάω, τόσο πιο πολύ καταλαβαίνω ότι στην πραγματικότητα δεν αποφάσισα εγώ για την ζωή μου. Τα περιθώρια που μου δίνονταν, ποτέ δεν ήταν πολύ μεγάλα. Όλα όσα επηρέασαν βαθιά την ζωή μου, τα έκαναν οι άλλοι. Χωρίς καν να με ρωτήσουν αν συμφωνώ, κι αν μ' αρέσει.
Κι αν επρόκειτο να ξαναζήσω τη ζωή μου από την αρχή, είμαι βέβαιη πως και πάλι δεν θα είχα την ευκαιρία να αλλάξω το παραμικρό, γιατί μόνο όποιοι έχουν "εξουσία στα χέρια τους" μπορούν να μιλούν για "αλλαγές". Κι εγώ δεν είχα ποτέ εξουσία.
Δεν εξουσίαζα άλλους ανθρώπους, δεν εξουσίαζα καν τη δική μου μοίρα. Κι εσείς, αγαπημένοι μου απόγονοι, δεν βρίσκεστε σε καλύτερη θέση από όσο

Η γιαγιά σας

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009

Πόσες φορές μας κράτησε πίσω ένας σκίουρος;


Κάποτε ήταν ένα αλογάκι που ζούσε με την μητέρα του και ποτέ δεν είχε απομακρυνθεί από δίπλα της. Μια μέρα λοιπόν του λέει εκείνη:
«Ήρθε η στιγμή που πρέπει να βγεις έξω μόνος σου και να μάθεις να κάνεις κάποια πράγματα στην θέση μου. Πάρε αυτό το σακί με το σιτάρι κα πήγαινέ το στον μύλο».

Έτσι το αλογάκι φορτωμένο με το σακί και χαρούμενο που ήταν χρήσιμο ξεκίνησε τον δρόμο του προς τον μύλο. Μετά από λίγο όμως συνάντησε μπροστά του έναν ορμητικό ποταμό… «Τι να κάνω; Μπορώ άραγε να διασχίσω το ποτάμι;»

Σταμάτησε στην όχθη και σκεφτότανε… Δεν ήξερε ποιον να συμβουλευτεί… Κοίταξε τριγύρω του και είδε ένα γέρικο βουβάλι… Το αλογάκι πλησίασε και το ρώτησε: «θείε, τι λες, θα καταφέρω να περάσω απέναντι;»
«Και βέβαια» του απάντησε, «δεν είναι βαθύ, εμένα μου φτάνει μέχρι το γόνατο το νερό, προχώρα ήσυχος».

Το αλογάκι ξεκίνησε και μόλις ετοιμαζόταν να βάλει το πόδι του στο νερό ένας σκίουρος έτρεξε κοντά του και το σταμάτησε λέγοντάς του αγχωμένος: «Μη, πρόσεχε! Μη περάσεις! Είναι επικίνδυνο, μπορεί να πνιγείς!»… «Μα είναι τόσο βαθύ;» ρώτησε το αλογάκι μπερδεμένο… «Φυσικά, ένας φίλος μου χτες πνίγηκε!» απάντησε θλιμμένα το σκιουράκι.

Έτσι λοιπόν, μη ξέροντας ποιον να πιστέψει, αποφάσισε να γυρίσει πίσω και να ρωτήσει την μητέρα του. «Γύρισα γιατί το ποτάμι είναι πολύ βαθύ και δεν μπορώ να το διασχίσω» είπε ταραγμένο… «Είσαι σίγουρος; Εγώ νομίζω ότι δεν είναι δα τόσο βαθύ» απάντησε η μητέρα του… «Το ίδιο μου είπε και το βουβάλι, όμως ο σκίουρος επέμενε ότι είναι επικίνδυνο αφού πνίγηκε χτες ένας άλλος σκίουρος»…

Κινέζικο παραμύθι

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009

ξέρεις



Αυτό που νοιώθεις
δεν μπορεί να εξηγηθεί εδώ
Είναι μια έκπληξη
που ούτε που την είχες φανταστεί
Πίσω δεν γυρνάς
δεν γίνεται να γυρίσεις κάτω
Όταν πλέον πετάς
δεν μπορείς να πέσεις πια
Βλέπεις στέγες και σπίτια
και μεγάλες εκτάσεις
Και βλέπεις πόσα πράγματα
είναι τόσο "βλακείες"
Και από εδώ ... και από εδώ...
Δεν βλέπεις πια "εκείνα τα καλοκαίρια"

Εδώ είναι λογικό
να αλλάξεις χίλιες ιδέες
και είναι εύκολο
να νοιώσεις ότι είσαι για πέταμα,
Εδώ δεν έχεις δικαιολογία
να κρατηθείς
Εδώ η νύχτα είναι σκοτεινή
και υπάρχεις μονάχα εσύ
Ζεις ισορροπώντας σε ένα σκοινί
καπνίζεις Lucky Strike,
και ξέρεις πόσο θα τα καταραστείς...

Και εδώ ...και εδώ...
εδώ δεν φτάνουν οι "κανόνες"
να σου δείξουν τον σωστό δρόμο
Και εδώ...
εδώ δεν φτάνουν οι άγγελοι.

vasco

Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2009



Ήταν
ένα παιδί που φοβόταν τους σκύλους.

Οιγονείς του πήρανε ένα κουτάβι,
για την ακρίβεια ήταν δώρο του γείτονα.

Ο ένας φοβόταν τον άλλον στην αρχή.
Μετά βέβαια ήρθε η εξοικείωση,
η συνήθεια, το παιχνίδι, η αγάπη.

Στο σπίτι πάντα υπήρχαν καυγάδες και νεύρα
μεταξύ των γονιών.
Σχεδόν καθημερινά και συνήθως
κατέληγαν σε ξυλοδαρμούς.
Το παιδί όχι,
δεν το άγγιζαν,
το έστελναν στο δωμάτιό του
και τους άκουγε από εκεί.

Όταν πήγαινε να παίξει με το λυκόσκυλο στην αυλή,
δεν έπαιζε για πολύ.
Το παιδί χτυπούσε τον σκύλο.
Δυνατά. Εκείνος μαζεύονταν και δεν αντιδρούσε.
Μια φορά όμως ... Ποιος ξέρει ...
μάλλον θα πόνεσε.
Όρμηξε και γράπωσε από τον καρπό το χέρι του μικρού.
Δεν το δάγκωσε όχι, το έσφιξε πολύ.
Γύρισε ψηλά τα βλέμμα του και κοίταξε το παιδί.

Το παιδί δεν ξανάπλωσε το χέρι του σε κανέναν.

Λίγες φορές όταν μεγάλωσε και αυτές για να χαϊδέψει.

Δευτέρα 26 Οκτωβρίου 2009


115


Να οργανώσουμε έτσι τη ζωή μας ώστε για τους άλλους
να είναι ένα μυστήριο,
ώστε όποιος μας γνωρίζει καλύτερα
απλώς να μας αγνοεί από πιο κοντά απ' ό,τι οι άλλοι.
Έτσι έπλασα τη ζωή μου,
σχεδόν χωρίς να το καλοσκεφτώ,
αλλά έβαλα τόση ενστικτώδη τέχνη σ'αυτό ώστε
έγινα για μένα τον ίδιο μια δική μου προσωπικότητα καθόλου
απλή και ξεκάθαρη.

Φερνάντο Πεσσόα


;-)